Andrzej Sosnowski, "Życie na Korei"

Może już czas powołać się na szczęście, 

może nie przyprą cię do muru, może nie staniesz 

oniemiały z ustami spiętymi wstydem gęsto 

tłumacząc się z anachronizmu. Tylko pomyśl: 

twoje prędkie słowa są znowu przeczuciem 

upalnych żniw i tego zachwytu o zmierzchu, 

kiedy ruszają tańce, oszołamiające 

antycypacje tych zdawkowych miłostek 

orzeźwiających jak cierpkie jabłuszko, 

które zrywasz od niechcenia przechodząc przez sad, 

nadgryzasz i odrzucasz. I życie jest tak nagle 

rozkosznym przeciąganiem się, protekcjonalnym 

ziewnięciem do słońca: już tu jesteś 

staruszku? I wy, kochane ptaszyska? 

Tak. Proponuję obrządek i pacierz, 

i martwię się. Oby ci się udało, 

obyś nie zemdlał na szynach, na których dni 

grzmią w błyszczących sleepingach, 

a noce stoją w wagonach towarowych 

pod sygnałem. Rozum troszeczkę przysypia, 

zmysły zajmują kolejkę i znów biorą mnie 

bardzo piękne sprawy: jabłka, woda, mleko, 

przeczyste powietrze. A kiedy pojmiesz, 

że na ten czy inny kwadrans absolutnie 

nie zasłużyłeś, będziesz mógł się napić, 

pogruchotać sobie świat i nareszcie 

zreflektować się.